البته روايت محمد بن حكيم را مىتوان به عنوان دليل عام قرعه ( نظير قرعه عقلايى ) مطرح ساخت كه نقل و بررسى آن را به جلسه آينده واگذار مىكنيم . 3 ) نقل مباحثه طيار با زرارة و توضيح آن : طيار بحثى با زراره دارد كه توسط جميل نقل شده است ، قال الطيار لزرارة : ما تقول فى المساهمة أ ليس حقّاً فقال زراره : بلى هى حق فقال الطيار أ ليس قد ورد انه يخرج سهم المحق قال : بلى قال : فتعال حتى ادعى انا و انت شيئا ثم نساهم عليه و ننظر هكذا هو ؟ فقال له زرارة : انّما جاء الحديث بانه ليس من قوم فوّضوا امرهم الى الله ثم اقترعوا الّا خرج سهم المحق فامّا على التجارب فلم يرضع على التجارب از كلام زراره بر مىآيد كه قرعه براى رفع مشكل و كشف واقع است يعنى اگر مشكل واقعى پيش آمده باشد با توكل بر خداوند بوسيله قرعه مشكل حل مىشود و واقع روشن مىگردد اما اگر قرعه براى امتحان كردن خداوند باشد همانطور كه طيار فرض كرده در اين صورت قرعه جعل نشده است بعد در ادامه حديث آمده فقال الطيّار : أ رأيت ان كانا جميعاً مدعيين ادّعيا ما ليس لهما من اين يخرج سهم احد هما فقال زرارة اذا كان كذلك جعل معهم سهم مبيح فان كانا ادعيا ما ليس لهما خرج سهم المبيح . « 1 » از كلام زرارة اين مطلب استفاده مىشود كه قرعه همواره مصادف واقع است ، لذا با آن واقع مكشوف مىگردد ، لذا طيار به عنوان نقض مىگويد : اگر هر دو مدّعى بر خلاف واقع به دروغ ادعايى كنند در اين صورت قرعه به نام يكى از آن دو در مىآيد با اين كه فرض اين است كه هر دو دروغ گفته‌اند ، پس قرعه هميشه كاشفيت ندارد ، زراره مىگويد در اين صورت علاوه بر دو سهم براى طرفين دعوا ، سهم

--> عليّاً كان اذا ورد عليه امر لم يجيء فيه كتاب و لم تجر فيه سنة رجم فيه يعنى ساهم فاصاب ثم قال يا عبد الرحيم و تلك من المعضلات ) ربطى به قرعه عقلايى ندارد ، بلكه ظاهر قرعه يكى از امدادات غيبى است كه خداوند براى شخص امام معصوم قرار داده و با اصابه واقع هم همراه است . ( 1 ) كتاب القضاء ابواب كيفية الحكم باب 13 ح 4